Galdrasögur úr fortíðinni

2003-04-21T13:45:00.000-07:00

Stundum líður mér eins og barni
eins og allt sé nýtt og ég skilji ekki afhverju fólk gýtur augunum
eða kinkar kolli eða er hissa eða reitt

2003-04-21T13:27:00.000-07:00

Ég sit á stóru fjalli sem heitir Hið Óþekkta.
Og finn fyrir bogalöguðum hugsunum mínum,
sem hugsa ekkert, eru bara myndir, kynjamyndir.
Tíminn sveigist og ég get horft á hann um stund,
í tómi fullu af birtu.
Þyngdarleysi fullu af mólíkúlum.

Stundum held ég að fjallið sé að gleypa mig en það er rangtúlkun.
Það getur ekki gleypt mig, af því að það er ég sjálf.
En aftur á móti get ég farið að renna niður, utan á því,
og haldið að það sé fyrir utan mig.
Haldið að ég sé ekki ég.
Ruglast á mér og einhverjum öðrum.
Öðru fólki.

Fólkinu sem ég er háð.
Fólkinu sem ég segi aldrei að halda kjafti,
þegar það veður yfir mig og meiðir mig óafvitandi, viljandi í kvalarlosta.
Eða tilraunastarfsemi.

Sumum finnst þeir finna Vald þegar þeir níðast á öðrum..
Og ég veit, ég þekki það.
Þekki líka blekkinguna sem það býr við og vanlíðanina,
þessa óskiljanlegu sem birtist í skrímsladraumum og skyndihræðslu,
sem lagast ekki fyrr en maður hefur meitt einhvern upp á nýtt...
Ég vil ekki fara þangar aftur.
Geri allt sem ég get til að sleppa við þá kvöl.

Læt frekar stíga á mig og bakka út úr líkamanum
og bara horfi og sé í gegnum þetta fólk.
Og sjálfa mig.
Vil frekar elta hjartað.
En leiðin er oft sársaukafull,
því að þá opnast svo margar nýjar óþekktar dyr.
Og ég þarf að breytast.

2003-04-21T13:26:00.000-07:00

Ó þið auðu síður! Mun einhver hefja lestur þessarar bókar, eftir langann tíma ?
Mun þessi einhver opna huga sinn, og skilja mig ?
Mig, í mínum krampakenndu tilraunum til að þroskast,
og læra að vera sönn manneskja.
Mig sem, með höfuðið fullt af hugsjónum, dreymir um nýjann heim.
Þar sem mannúð og frelsi eru hellstu dyggðirnar.
Þar sem hver einstaklingur er einsog blóm sem blómstrar rólega í mjúkum vindi.
Þar sem athygli mannanna er á öðrum punktum en í dag.
Þar sem peningar og völd eru hallærislegt fyrirbæri.
Þar sem harmonía ríkir.
Þar sem hver og einn er fær um að bera ábyrgð á sínum sorgum og sinni hamingju..

Elsku einhver !
Klæddu þig úr þröngu viðhorfakápunni þinni,
og leyfðu vindum himinsins að strjúka vanga þína.

Dagar eins og perlur á bandi.
Liðast áfram, stundum hratt, stundum fullir litum
og augnaráðum sem tindra,
stundum tómir og langir gráir.

Líf.

2003-04-21T13:25:00.000-07:00

Listin að mála eða skrifa eða teikna eða gera hvað sem er,
er að finna endamörkin.
Og halda sig rétt fyrir innan mörkin,
ekki fara út fyrir.
Því bilið milli Fegurðar, hinnar ómælanlegu Fegurðar,
og Ljótleikans er svo ótrúlega lítið.
Og mjótt.
Ég er alltaf annað hvort mjög langt frá bilinu,
eða fer yfir það og út í Ljótleikann.
Mig vantar aga.
Og það er erfitt.

2003-04-21T13:23:00.000-07:00

augnablik

2003-04-21T13:22:00.000-07:00

Stundum fyllist ég angist; verð ég dauð þegar ég dey ? Í mér er einhverskonar árátta. Ég finn að ég verð að vera til. Ég er til. Og ég verð að halda áfram að vera til. Þó að mitt jarðneska lífsskeið sé mjög stutt. Ég gæti aldrei orðið dægurlagasöngkona, því að það er of stutt minning. Lifir of stutt í hjarta tímans.
Ég veit.
Ég veit að ég á aldrei eftir að verða ódauðleg í listinni. En það er svo margt annað. Listin er bara ein leið til að flýja lífið, þ.e.a.s. hið veraldlega líf.
Ég sit hér og eldist smátt og smátt. Kannske næ ég loksins þroska þegar ég dey. en ekki strax. ég veit að ég dey ekki strax. Ég er ekki hrædd við dauðann. ég sé hann/það fyrir mér sem bjart op sem, eftir stutt göng endar á björtum engjum. Og þar mun ég hitta fólk sem skilur mig án orða. Án orðaleikja. Án ástarflækja. Án nokkurs.

2003-04-21T13:20:00.000-07:00

Þetta eru kaldir tímar.
Stundum er heimurinn fullur af hræðslu og hömlum. Þjáningarnar setja hrukkur í andlit mannanna. Tárin hrynja og taugarnar krullast saman. Samt er lífið gott, fallegt, græn náttúra og sól í golunni. Og þetta veit ég og þekki og þrái. Dóttir mín er svona, falleg, eðlileg og góð.

2003-04-19T10:00:00.000-07:00

sendimær í bláum kufli
ríður vængjaðri meri
vörður himinskautanna
fagur og tignarlegur
vísar veginn
nú er hún hálfnuð

ferðin hefur tafist óvænt
vargana þurfti hún að tjóðra
hryssuna róa
og binda um eigin sár með berki og nettlu

undir stjörnubjartri festingunni
brynnir hún hesti sínum
vefur möttlinum um sig og hniprar sig saman

allt er kyrrt
engin hreyfing
ekkert nema þunn slæða norðurljósa sem flöktir
meyjan sofnar og dreymir líf sitt:

hún er stödd í risíbúð í borginni, það er komið fram yfir kvöldmat. Íþróttaþulurinn virðist ætla að hrópa sig til hennar, sem hefur lækkað að handahófi svo að varla heyrist orðaskil. Það er vor, tréin í garðinum hennar nýbyrjuð að laufgast, maðurinn úti í garði að vökva túnið. Þetta er bara einn enn venjulegur dagur og furðulegt að sál hennar skuli senda hana á þennan punkt í lífinu. Hver er hennar tilgangur? Hvaða kennslustund er í nánd?

Hún er tuttugu og níu ára.

2003-04-19T09:13:00.000-07:00

hátt uppi
slæður
opið rými
fjallahringur í fjarska
konurnar tvær við eldinn
í pilsunum sínum
með sjölin sín
langt frá mannabyggðum
nálgast

tala orðin
segja skýrt
opna fyrir lokurnar
og leyfa öllu að streyma
eins og fossi
eins og graðri konu
laufi sem springur út
barni sem hrópar
dauðanum sem sogar
sólinni

***

þegar ég er ein
og allir sofnaðir
leyfi ég töfraveröldinni að opnast
kveikji kerti
dreg spil
finn pólstjörnuna
karlsvagninn
og steingeitina
finn hvernig myrkrið sveipar mig
eins og hlýr hellir
legg kapal
hlusta á dofið þrusk
og fjarlægann leigubíl
stundum er snjór
stundum eru laufin að springa út
eða regnið hamrar bárujárnið
núna þarf ég ekki að leita að öllu sem er að mér
núna þarf ég ekki að finnast ég einskins virði
þúna þarf ég engum að þjóna
engar hugsanir að lesa
ekki sveiflast eftir geðbrygðum neins
ekki gefa brjóst
ekki ná í epli
ekki gefa fullnægingu
núna má ég vera með mér
leika við mig

***

Gullhrings gná í friðarstóli
opineygð
Friggjarstjarna yfir henni vakir
haf og himinn
opin jörð

Loðsnigill
opnar dyr
gullepli liggur á þröskuldinum
skógarbjörn sefur fyrir innan

Himnesk vera
gyðjan gerir sig litla eins og flugu
lyftir augnloki rándýrsins
sér draumaheiminn
sírópsfoss og himinblámi
skýjadís og hirðingi
sól
máni
köngull
furuangan fyllir loftkastala
himnastigi